متابولآرامتر غذا خوردن
زمانی برای صرف غذا بدون عجله بگذارید و به احساس گرسنگی و سیری خود توجه کنید. لازم نیست هر وعده بی‌نقص باشد.
منتشرشده در مجلهٔ متابول · محتوای آموزشی؛ جایگزین نظر پزشک یا متخصص نیست.
آرام‌تر غذا خوردن به معنی تمرکز وسواس‌گونه روی هر لقمه یا ممنوع کردن گفت‌وگو سر میز نیست. می‌توان آن را فرصتی برای فاصله گرفتن از عجله همیشگی دانست. وقتی چند کار را همزمان انجام می‌دهیم، گاهی حتی طعم غذا و مقدار خورده‌شده در ذهن نمی‌ماند. این تمرین قرار است تجربه وعده را روشن‌تر کند، نه اینکه نتیجه مشخصی برای وزن وعده بدهد.
از محیط شروع کنید
برای یکی از وعده‌ها، جای مشخصی انتخاب کنید و تا حد امکان ظرف غذا را روبه‌روی خود بگذارید. لازم نیست همه وعده‌های هفته بی‌صدا و بدون تلفن باشند. فقط یک تغییر قابل اجرا امتحان کنید؛ برای نمونه چند دقیقه اول غذا را بدون مرور پیام‌ها بگذرانید و ببینید با برنامه خانه سازگار است یا نه.
مکث‌های طبیعی
بین چند لقمه، قاشق را برای لحظه‌ای کنار بگذارید یا کمی به طعم و بافت غذا توجه کنید. قرار نیست تعداد جویدن یا مدت دقیق هر لقمه را بشمارید. اگر شیفت کاری کوتاه یا شرایط خانوادگی فرصت زیادی نمی‌دهد، همین توجه کوتاه هم یک تجربه است. معیار موفقیت، اجرای یک روش سخت و بی‌نقص نیست.
پیش از اضافه کردن غذا
از خود بپرسید هنوز میل به خوردن دارید، غذا را دوست دارید یا صرفاً ظرف در دسترس است. هیچ پاسخ اخلاقی درست و غلطی وجود ندارد. اگر بیشتر می‌خواهید، آگاهانه بکشید؛ اگر مایل نیستید، مجبور به تمام کردن همه غذا نیستید. درباره نگهداری باقی‌مانده هم از قبل تصمیم بگیرید تا نگرانی از دورریز شما را به عجله نیندازد.
ثبت تجربه به جای نمره دادن
بعد از وعده، یک جمله درباره شرایط بنویسید؛ مثلاً غذا را پشت میز کار خوردم یا هنگام ناهار فرصت استراحت داشتم. از این یادداشت برای شناخت موقعیت‌ها استفاده کنید، نه سرزنش خود. اگر غذا خوردن با اضطراب، محدودیت شدید، احساس گناه مداوم یا مشکل جسمی همراه است، یک تمرین عمومی جای دریافت کمک تخصصی را نمی‌گیرد.
منبع برای مطالعه بیشتر: nhs.uk